اثر ایمان در رشد طبیعى و اجتماعى‏
ساعت ٥:٢٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۸ اسفند ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: اثر ایمان در رشد طبیعى و اجتماعى‏

حدیث‏

1 الامام علی «ع»: قلت: اللهم لا تحوجنی الى أحد من خلقک! فقال رسول اللَّه «ص»: «یا علیّ! لا تقولنّ هکذا، فلیس من أحد إلّا و هو محتاج الى‏ النّاس» ... فقلت: کیف یا رسول اللَّه! قال: قل: «اللّهمّ لا تحوجنی الی شرار خلقک». « «بحار» 93/ 325»

امام على «ع»: (در مقام دعا) گفتم: خدایا مرا نیازمند احدى از آفریدگانت نکن! پیامبر خدا- صلّى اللَّه علیه و آله- گفت: اى على! چنین مگو، زیرا که هیچ کس نیست که نیازمند مردمان نباشد. گفتم: پس چگونه بگویم اى پیامبر خدا؟ گفت: بگو: خدایا مرا نیازمند مردم بد مکن.

2 الامام السجاد «ع»- قال بحضرته رجل: اللّهمّ أغننی عن خلقک. فقال لیس هکذا، إنّما النّاس بالناس، و لکن قل: «اللّهمّ أغننی عن شرار خلقک». « «تحف العقول»/ 201- 200»

امام سجاد «ع»- کسى در حضور او گفت: خدایا مرا از آفریدگانت بینیاز ساز! امام گفت: چنین نیست، مردمان به یک دیگر وابسته‏اند، بلکه بگو:

خدایا مرا از مردمان بد بینیاز ساز.

3 الامام الصادق «ع»: .. إنّه لا بدّ لکم من النّاس. إنّ أحدا لا یستغنی عن النّاس حیاته، و النّاس لا بدّ لبعضهم من بعض. « «تحف العقول»/ 201- 200»

امام صادق «ع»: شما از دیگران ناگزیرید. هیچ کس در زندگى از مردمان دیگر بینیاز نیست، و ناگزیر بعضى به بعضى دیگر نیاز دارند.

4 الامام الصادق «ع»- قال أبو عبیدة: أدع اللَّه لی أن لا یجعل رزقی علی أیدی العباد! فقال: أبى اللَّه علیک ذلک إلّا أن یجعل أرزاق العباد بعضهم من بعض، و لکن ادع اللَّه: أن یجعل رزقک على أیدی خیار خلقه، فإنّه من السّعادة، و لا یجعله على ایدی شرار خلقه، فإنّه من الشّقاوة. « «وسائل» 8/ 399»

امام صادق «ع»- ابو عبیده به امام صادق گفت: در حق من دعا کن تا خدا روزى مرا در دست بندگانش قرار ندهد! امام گفت: خدا چنین نخواسته است، خواست خدا آن است که روزى بندگانش به دست یک دیگر باشد (پس آنچه تو مى‏خواهى بر خلاف حکمت جهان است و نمى‏شود)، لیکن از خدا بخواه که روزى تو را در دست بهترین بندگانش قرار دهد، که این چگونگى از سعادت انسان است، و در دست بندگان بدش قرار ندهد که این از شقاوت و بدبختى است.

الحیاة / ترجمه احمد آرام، ج‏1، ص: 409