شناخت دشمن
ساعت ۱٢:٤٥ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٧ اسفند ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: شناخت دشمن ،انواع دشمن ،راه برآمدن با دشمن‏ ،حیله‏ هاى دشمن

شناخت دشمن، انواع دشمن، تواناییها و نیروها و حیله‏هاى دشمن، و راه برآمدن با دشمن‏

قرآن‏

1 .. فَمَنِ اعْتَدى‏ عَلَیْکُمْ فَاعْتَدُوا عَلَیْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدى‏ عَلَیْکُمْ، وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِینَ‏* « سوره بقره (2): 193» اگر کسى به شما تعدى کرد، همانند آن بر او تعدى کنید، و از خدا بترسید، و بدانید که خدا با پرهیزگاران است* 2 وَ قاتِلُوهُمْ حَتَّى لا تَکُونَ فِتْنَةٌ وَ یَکُونَ الدِّینُ لِلَّهِ، فَإِنِ انْتَهَوْا فَلا عُدْوانَ إِلَّا عَلَى الظَّالِمِینَ‏* « سوره بقره (2): 193» با آنان (دشمنان جنگجو) کارزار کنید تا فتنه فرو نشیند و دین خدا پیروز باشد، و اگر دست باز داشتند، دیگر دشمنى و عدوانى روا نیست جز بر ستمکاران* 3 مَنْ کانَ عَدُوًّا لِلَّهِ وَ مَلائِکَتِهِ وَ رُسُلِهِ وَ جِبْرِیلَ وَ مِیکالَ، فَإِنَّ اللَّهَ عَدُوٌّ لِلْکافِرِینَ‏* « سوره بقره (2): 98»

آن کس که دشمن خدا و فرشتگان و فرستادگان خدا و جبریل و میکائیل باشد، (بداند) که خدا دشمن کافران است* 4 وَ ما کانَ اسْتِغْفارُ إِبْراهِیمَ لِأَبِیهِ إِلَّا عَنْ مَوْعِدَةٍ وَعَدَها إِیَّاهُ، فَلَمَّا تَبَیَّنَ لَهُ أَنَّهُ عَدُوٌّ لِلَّهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ‏ .. « سوره توبه (9): 114» آمرزشخواهى ابراهیم براى پدرش (عمویش) جز براى وعده‏اى نبود که به او داده بود، پس چون بر وى معلوم شد که او دشمن خدا است، از او بیزارى نمود ...

5 .. إِنَّ الْکافِرِینَ کانُوا لَکُمْ عَدُوًّا مُبِیناً* « سوره نسا (4): 101» کافران دشمن آشکار شمایند* 6 یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّی وَ عَدُوَّکُمْ أَوْلِیاءَ، تُلْقُونَ إِلَیْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ، وَ قَدْ کَفَرُوا بِما جاءَکُمْ مِنَ الْحَقِ‏ .. « سوره ممتحنه (60): 1» اى کسانى که ایمان آورده‏اید! دشمن من و دشمن خود را دوست مگیرید، و با وجود کفرورزیدن ایشان به دین حق، با آنان ابراز دوستى مکنید ...

7 یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِنَّ مِنْ أَزْواجِکُمْ وَ أَوْلادِکُمْ عَدُوًّا لَکُمْ فَاحْذَرُوهُمْ، وَ إِنْ تَعْفُوا وَ تَصْفَحُوا وَ تَغْفِرُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِیمٌ‏* « سوره تغابن (64): 14» اى کسانى که ایمان آورده‏اید! بعضى از همسران و فرزندان، دشمنان شمایند، پس از ایشان برحذر باشید، و اگر چشمپوشى و عفو کنید و از ایشان درگذرید، (بدانید) که خدا آمرزنده‏اى مهربان است*

8 أَ لَمْ أَعْهَدْ إِلَیْکُمْ یا بَنِی آدَمَ، أَنْ لا تَعْبُدُوا الشَّیْطانَ، إِنَّهُ لَکُمْ عَدُوٌّ مُبِینٌ‏* « سوره یس (36): 60» اى فرزندان آدم! مگر با شما پیمان نبسته بودم که شیطان را که دشمن آشکار شما است نپرستید*

حدیث‏

1 النبی «ص»: .. ألا و إنّ أعقل النّاس، عبد عرف ربّه فأطاعه، و عرف عدوّه فعصاه .. ««بحار» 77/ 179»

پیامبر «ص»: بدانید که فرزانه‏ترین مردمان بنده‏اى است که پروردگار خود را بشناسد و فرمان او برد، و دشمن خود را بشناسد و نافرمانى او کند.

2 الامام علی «ع»: لا تستصغرنّ عدوّا و إن ضعف. ««غرر الحکم»/ 333»

امام على «ع»: دشمن را، هر اندازه ناتوان است، کوچک مشمارید.

3 الامام علی «ع»: لا تعامل من لا تقدر على الانتصاف منه. ««غرر الحکم»/ 332»

امام على «ع»: با کسى که نتوانى حق خود را از او بگیرى داد و ستد مکن.

4 الامام علی «ع»: لا تأمن عدوّا و إن شکر. « «غرر الحکم»/ 333»

امام على «ع»: نسبت به دشمن هر چند در حق تو سپاسگزارى کند، ایمن مباش.

5 الامام علی «ع»: لا تغترّنّ بمجاملة العدوّ، فإنّه کالماء، و إن أطیل إسخانه بالنّار لم یمتنع من اطفائها. ««غرر الحکم»/ 136»

امام على «ع»: مبادا زبان خوش دشمن تو را فریب دهد، زیرا که دشمن همچون آب است که هر اندازه آتش براى گرم کردنش به کار رود، باز از خاموش کردن آن باکى ندارد.

6 الامام علی «ع»: آفة القویّ، استضعاف الخصم. ««غرر الحکم»/ 136»

امام على «ع»: آفت مرد قوى، ضعیف شمردن دشمن است.

7 الامام علی «ع»: الواحد من الأعداء کثیر. ««غرر الحکم»/ 25»

امام على «ع»: یک دشمن هم زیاد است.

8 الامام العسکری «ع»: اضعف الأعداء کیدا، من أظهر عداوته. ««بحار» 78/ 377»

امام عسکرى «ع»: کم‏حیله‏ترین دشمنان آن است که دشمنى خود را آشکار کند.

9 الامام علی «ع»: من استعان بعدوّه على حاجته، ازداد بعدا منها. ««غرر الحکم»/ 294»

امام على «ع»: هر کس در برآوردن نیاز خود از دشمن یارى جوید، از رسیدن به آن نیاز بیشتر بازماند ...

10 الامام علی «ع»: اکبر الأعداء أخفاهم مکیدة. « «مستدرک نهج البلاغه»/ 157»

امام على «ع»: بزرگترین دشمن آن است که حیله و دستانسازى خویش پوشیده‏تر دارد.

11 الامام علی «ع»- من عهده للأشتر النّخعی: .. و لا تدفعنّ صلحا دعاک الیه عدوّک للَّه فیه رضا، فإنّ فی الصّلح دعة لجنودک، و راحة من همومک، و أمنا لبلادک، و لکن الحذر کلّ الحذر من عدوّک بعد صلحه، فإنّ العدوّ ربّما قارب لیتغفّل، فخذ بالحزم، و اتّهم فی ذلک حسن الظّنّ. ««نهج البلاغه»/ 1027»

امام على «ع»: در «دستور نامه حکومتى» مالک اشتر: صلحى را که رضاى خدا در آن باشد و دشمن پیشنهاد کند، رد مکن، زیرا که صلح، سبب آرامش سپاهیان تو، و مایه آسودن از ناراحتیها، و امنیت براى شهرها است، ولى پس از صلح، سخت از دشمن برحذر باش، چه ممکن است این همه براى غافلگیر کردن تو باشد. بنا بر این، جانب دوراندیشى را از دست مده، و در این باره حسن ظن نداشته باشد.