شناخت مردمان‏
ساعت ۱٢:٤٥ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٧ اسفند ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: شناخت مردمان‏

قرآن‏

1 یا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناکُمْ مِنْ ذَکَرٍ وَ أُنْثى‏، وَ جَعَلْناکُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ، لِتَعارَفُوا، إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاکُمْ، إِنَّ اللَّهَ عَلِیمٌ خَبِیرٌ* « سوره حجرات (49): 13» اى مردم! ما شما را از مردى و زنى آفریدیم، و به صورت ملتها و قبیله‏ها در- آوردیم، تا یک دیگر را بازشناسید، بزرگوارترین شما در نزد خدا پرهیزگارترین شما است، و خدا دانا و آگاه است* 2 وَ مِنْ آیاتِهِ أَنْ خَلَقَکُمْ مِنْ تُرابٍ، ثُمَّ إِذا أَنْتُمْ بَشَرٌ تَنْتَشِرُونَ* وَ مِنْ آیاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ أَزْواجاً لِتَسْکُنُوا إِلَیْها، وَ جَعَلَ بَیْنَکُمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً، إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیاتٍ لِقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ* وَ مِنْ آیاتِهِ خَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ، وَ اخْتِلافُ أَلْسِنَتِکُمْ وَ أَلْوانِکُمْ، إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیاتٍ لِلْعالِمِینَ‏* « سوره روم (30): 22- 20» از آیات خدا، اینکه شما را از خاک آفرید و اکنون انسانهایى هستید که به هر سوى جهان مى‏روید* و از آیات او، اینکه از خود شما برایتان جفتهایى آفرید که به آنان آرام گیرید، و میان شما مهربانى و رحمت قرار داد، و در اینها همه، نشانه‏هایى (از دانایى و توانایى خداوند) است براى کسانى که بیندیشند* و از آیات او، آفرینش آسمانها و زمین است، و گوناگونى زبانها و رنگهاى شما، در اینها همه، نشانه‏هایى است براى دانایان*

حدیث‏

1 الامام علی «ع»: یا بنیّ! انّه لا بدّ للعاقل من ان ینظر فی شأنه، فلیحفظ لسانه، و لیعرف اهل زمانه. « «امالى» طوسى 1/ 146»

امام على «ع»: فرزندم! شخص عاقل ناگزیر باید در کار خود بیندیشد، و زبان خود را نگاه دارد، و مردم زمان خود را بشناسد.

2 الامام الرضا «ع»: قال ابو جعفر «ع»: فی حکمة آل داود: ینبغی للمسلم ان یکون مالکا لنفسه، مقبلا على شأنه، عارفا باهل زمانه. « «اصول کافى» 2/ 224»

امام رضا «ع»: امام محمّد باقر «ع» فرمود: در حکمت (دستور العملهاى حکیمانه) خاندان داود (پیامبر) چنین رسیده است: سزاوار است که انسان خداشناس خویشتندار باشد، و به حال و کار خویش اهتمام ورزد (مراقب خود باشد و وظایف خویش را به خوبى انجام دهد)، و مردمان زمانه خود را بشناسد (و با آنان به مقتضاى شناخت و تناسب سلوک کند).

الحیاة / ترجمه احمد آرام، ج‏1، ص: 250