حجّت ظاهرى‏
ساعت ۱٢:٤٥ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٧ اسفند ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: حجّت ظاهرى‏

1- پیامبران 2 – امامان معصوم‏

قرآن‏

1 لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَیِّناتِ، وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْکِتابَ وَ الْمِیزانَ، لِیَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ .. « سوره حدید (57): 25» فرستادگان خود را با پیغامهاى روشن گسیل داشتیم، و با ایشان کتاب و ترازو فرو فرستادیم، تا مردمان به دادگرى برخیزند ...

2 إِنَّا أَوْحَیْنا إِلَیْکَ کَما أَوْحَیْنا إِلى‏ نُوحٍ وَ النَّبِیِّینَ مِنْ بَعْدِهِ، وَ أَوْحَیْنا إِلى‏ إِبْراهِیمَ وَ إِسْماعِیلَ وَ إِسْحاقَ وَ یَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ عِیسى‏ وَ أَیُّوبَ وَ یُونُسَ وَ هارُونَ وَ سُلَیْمانَ، وَ آتَیْنا داوُدَ زَبُوراً* وَ رُسُلًا قَدْ قَصَصْناهُمْ عَلَیْکَ مِنْ قَبْلُ وَ رُسُلًا لَمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَیْکَ، وَ کَلَّمَ اللَّهُ مُوسى‏ تَکْلِیماً* رُسُلًا مُبَشِّرِینَ وَ مُنْذِرِینَ، لِئَلَّا یَکُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ، وَ کانَ اللَّهُ عَزِیزاً حَکِیماً* « سوره نسا (4): 165- 163» به تو وحى کردیم همان گونه که به نوح و پیامبران پس از او وحى کرده بودیم، و وحى کردیم به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط و عیسى و ایّوب و یونس و هارون و سلیمان، و به داود زبور دادیم* و فرستادگانى بودند که از این بیش حکایت آنان با تو گفتیم، و فرستادگانى که تاکنون حکایت آنان را نگفته‏ایم، و خدا با موسى سخن گفت سخن گفتنى (بیواسطه)*

فرستادگانى (فرستادیم) هم مژده دهنده (به پاداش و بهشت) و هم بیمرسان (از کیفر و دوزخ)، تا مردمان را (با آمدن آنان) بر خدا حجتى (و عذرى) نباشد، و خدا توانا و حکیم است* 3 إِذْ جاءَتْهُمُ الرُّسُلُ مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ وَ مِنْ خَلْفِهِمْ، أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ‏ ... « سوره فصّلت (41): 14» نزد قوم عاد و ثمود، از هر سوى پیامبران آمدند و گفتند که جز اللَّه را مپرستید ...

4 وَ کُلًّا نَقُصُّ عَلَیْکَ مِنْ أَنْباءِ الرُّسُلِ، ما نُثَبِّتُ بِهِ فُؤادَکَ‏ .. « سوره هود (11): 120» همه را بر تو حکایت مى‏کنیم، یعنى سرگذشت پیامبران را، تا دل تو را استوار و آرام سازیم ...

حدیث‏

1 الامام علی «ع»: .. و اصطفى سبحانه من ولده أنبیاء، أخذ على الوحی میثاقهم، و على تبلیغ الرّسالة امانتهم .. فبعث فیهم رسله، و واتر الیهم انبیاءه، لیستأدوهم میثاق فطرته، و یذکّروهم منسیّ نعمته، و یحتجّوا علیهم بالتّبلیغ، و یثیروا لهم دفائن العقول، و یروهم الآیات المقدّرة .. « «نهج البلاغه»/ 33»

امام على «ع»: خداى سبحان، از میان فرزندان آدم پیامبرانى برگزید. و از آنان پیمان ستاند تا به تبلیغ پیام آسمانى، و اداى رسالت و دیانت الهى قیام کنند ... او بدین گونه فرستادگان خود را در میان مردمان برانگیخت،

و پیامبران خود را پیاپى در میان اقوام مبعوث کرد، تا پایبندى به پیمان خدایى فطرت را از مردمان بخواهند، و نعمتهاى فراموش کرده خدا را به یاد آنان آورند. و با رساندن پیام، حجت را بر آنان تمام کنند، و آنچه در عقل و ضمیر انسانها پوشیده مانده است (شناختها و دریافتهاى فطرى و وجدانى) همه را بیرون آورند و آشکار سازند، و آیات موزون جهان را به مردمان بنمایانند ...

2 الامام علی «ع»: بعث رسله بما خصّهم به من وحیه، و جعلهم حجّة له على خلقه، لئلّا تجب الحجّة لهم بترک الاعذار الیهم، فدعاهم بلسان الصّدق إلى سبیل الحقّ. «نهج البلاغه»/ 33.

امام على «ع»: خداوند فرستادگان خود را، هر یک با پیامى ویژه، برانگیخت. و آنان را حجتهاى خود بر بندگان قرار داد، تا بى‏حجت و پیامبر نباشند و عذرى براى ایشان باقى نماند. و بدین گونه خداوند خلق را با زبان راستى، به راه درستى، فرا خوانده است.

الحیاة / ترجمه احمد آرام، ج‏1، ص: 239