وظیفه پیروان امام غائب (ع) در زمان غیبت آن حضرت
ساعت ۳:٠٢ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٩ بهمن ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: وظیفه پیروان امام غائب (ع) در زمان غیبت آن حضرت

و اما آنچه واجب است بر جویندگان راه حق که انجام دهند و باید خواستاران بهره‏ورى از وجود امام (ع) بدان اعتماد کنند رجوع کردن بفقهاء شیعه امامیه و پیروان ائمه علیهم السلام است و پرسش از آنان در باره هر حادثه و هر حکم مورد ابتلاء و عمل بفتواى آنها در باره حلال و حرام زیرا آنان واسطه میان رعیت و امام صاحب الزمان (ع) باشند که احکام شریعت اسلام بدانها سپرده شده و خدا تعالى روا نداشته بر حجت خود که در پشت پرده رود جز در حالى که امت از فقه و آموزش پدرانش علیهم السلام بدست آوردند آنچه را که براى انجام تکلیف خودشان قطع عذر کند و براى دیندارى آنان بس باشد.

و رجوع شیعه بآن فقهاء مانند رجوع مردم به قائلین قیاس در احکام نباشد و اعتمادشان بر آنها چون اعتماد بر کسانى که بمحض استحسان فتوى دهند نیست و نه مانند کسانى که در حکم شریعت بگمان و حدس فتوى دهند و همانا که آن رجوع است بدان چه از نصوص مفید علم و یقین نزد علماى شیعه سپرده شده است و اعتماد است بدان چه که از آثار منقوله و فتواهاى ائمه راستگو نگهدارى شده که در آنها است علم آنچه طالبان خواستارند و آنچه سائلان خوشه چین باشند و هر که از این معدن برگیرد از خود امام (ع) بر گرفته زیرا این اخبار علوم آن حضرت است و گفته‏هاى پدران او علیهم السلام.

و بسیار شده که مخالفان چون این سخن را از ما شنوند گویند:

در این صورت شما راهى براى رفع نیاز خود بدان چه نیاز دارید پیدا کردید که فتاواى در احکام محفوظه از امامان پیشین است و بدان از امام زمان مستغنى باشید و وجود او لازم نباشد.

و این گفته درست نیست زیرا این آثار و نصوص در باره احکام بوجود آمدند بواسطه نقل کسانى که بسا دچار خطا و غلط و فراموشى باشند و یا عمدا برخى را ترک کردند و یا نهان کرده باشند و چون مى‏شود چنین باشند باید امامى معصوم پشتیبان آنها باشد و شاهد آنها گردد و خبر آنها را دارا باشد تا اگر بخطا رفتند آنها را هدایت کند و اگر فراموش کردند یادآور آنها شود یا اگر نهان داشتند او حق را بداند و بفهماند و امام زمان (ع) گر چه نهان است از آنان بطورى که شخص او را نمیشناسند ولى میان آنها هست تا احوالشان را مشاهده کند و اخبارشان را بداند و اگر از نقل احکام روگردانند و و از راه حق بیراهه روند نمیتواند تقیه کند و خدا سبحانه او را ظاهر سازد و از او نگهدارى کند تا اینکه حق را بیان کند و حجت را بر خلق تمام کند.  و اگر بواسطه اینکه ما راهى بعلم داریم جز از شخص او بگردن ما لازم شود از او بى‏نیاز باشیم بر مخالفان ما لازم شود که خود را از وجود پیغمبر (ص) بى‏نیاز دانند در همه احکامى که از عقل استفاده شود و چنین گفتارى بطور کلى بیرون شدن از مسلمانى است و از احکام اسلام، و در پاسخ این سؤال بیان شد آنچه راه جو را بس است و رهنمائى است براى جویندگان و الحمد للَّه.

 

گنجینه معارف شیعه إمامیه / ترجمه کتاب کنز الفوائد و التعجب، ج‏2، ص: 246