سر فرمان ملائکه بسجود بر آدم‏
ساعت ٤:٢٤ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳ بهمن ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: سر فرمان ملائکه بسجود بر آدم‏

خداوند فرشتگان را بعبادت خویش واداشت بوسیله سجده بر آدم و آدم را بدین وسیله تعظیم نمود براى آنکه وى را از چشم آنان پنهان داشت از این رو که خداى عز و جل همانا فرمانشان کرد بسجده بر آدم براى آنکه ارواح حجج الهى را در صلبش سپرده بود این سجده براى خدا پرستش بود و براى آدم فرمانبرى و براى آنچه در پشتش بود تعظیم و احترام، ابلیس در این میان از روى حسد از سجده بر آدم سر باز زد زیرا ارواح حجج را خدا در صلب آدم نهاد و از صلب او دریغ کرد و بواسطه حسد و تمرد کافر شد و از دستور خدا سرپیچى کرد و از جوار او رانده شد و ملعون گردید و رجیم نامیده شد بخاطر آنکه منکر غیبت گردید چون دلیلش در امتناع از سجده بر آدم این بود که گفت من از آدم بهترم مرا از آتش آفریدى وى را از خاک، آنچه از دیده‏اش پنهان بود انکار کرد و آن را باور نداشت و بهمان که آشکار دید احتجاج کرد و آن تن خاکى آدم بود و منکر شد که در پشت وى چه سپرده شد و ایمان نیاورد باینکه آدم بواسطه ارواح مکرمه‏اى که در صلب او است قبله فرشتگان و دستور سجده بوى شده صادر گردیده، کسانى که بحضرت امام غائب در حال غیبتش ایمان داشته باشد مانند همان فرشتگانى هستند که خداى عز و جل را در سجده بر آدم اطاعت کردند و کسانى که در حال غیبت منکر امام غائب باشند مانند ابلیسند که از سجده بر آدم سر باز زد، چنانچه از امام صادق جعفر بن محمد روایت شده، حدیث کرد ما را بدین مطلب محمد بن موسى بن متوکل رضى اللَّه عنه گفت حدیث کرد ما را محمد بن ابى عبد اللَّه کوفى از محمد بن اسماعیل برمکى از جعفر بن عبد اللَّه کوفى از حسن بن سعید از محمد بن زیاد از ایمن بن محرز از امام صادق جعفر بن محمد (ع) که چون خداى تبارک و تعالى اسمهاى همه حجتهاى خود را بحضرت آدم آموخت پس از آن در حالى که ارواح بودند آنها را بفرشتگان عرضه داشت و فرمود مرا از نام اینان آگاهى کنید اگر شما راستگو هستید که بواسطه تقدیس و تسبیح خود بخلافت در روى زمین شایسته و

سزاوارترید از آدم علیه السّلام عرض کردند منزهى تو ما را دانشى نیست جز آنچه تو بما آموختى بدرستى که تو بسیار دانا و حکیمى، خداى تبارک و تعالى فرمود اى آدم خبر ده ایشان را بنام آنان چون آدم از نام حجج بفرشتگان خبر داد بمقام بزرک آنها در پیشگاه خدا واقف شدند و دانستند که آنها سزاوارترند که در زمین خلیفه‏هاى خدا باشند و حجت بر آفریدگان او چون که آنها را از دیدگان ملائکه پنهان داشت و فرشتگان را بوسیله ولایت و محبتشان بپرستش خود واداشت و بآنها گفت آیا بشما نگفتم من بغیب آسمانها و زمین داناترم و میدانم آنچه شما آشکار کنید و آنچه را شما نهان دارید، حدیث کرد ما را بدان احمد بن الحسن القطان گفت حدیث کرد ما را حسین بن على السکرى گفت حدیث کرد ما را محمد بن عماره از پدرش از امام صادق جعفر بن محمد علیه السّلام، منظور این دو حدیث اینست که خداى عز و جل فرشتگان را بعقیده بیک امر غائب بعبادت خود واداشت و چون صدر آیه راجع بخلیفه است دنبال آنهم باید راجع بخلیفه باشد تا نظم سخن بر جا باشد و انتظام سخن دلیل بر مقصود مى‏شود بلکه از این نظر میتوان مطلب را باجماع همه مسلمانان از عامه و خاصه ثابت کرد زیرا مخالفین امامیه در تفسیر این آیه گویند خدا همه اسماء را بآدم آموخت و بنا بر این هم اسماء مخصوص ائمه در ضمن بحضرت آدم آموخته شده زیرا داخل در عموم اسماء میباشند پس گفته ما مورد اجماع امت مى‏شود.

کمال الدین / ترجمه کمره‏اى، ج‏1، ص: 90