بیم و ترس
ساعت ۱٢:٥۸ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢۱ دی ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: بیم و ترس

حضرت امیر المؤمنین علیه السلام در نهج البلاغه فرمود: (بعضى از افراد است که با همه گناهکارى و نافرمانبرى) به گمان خود ادعا دارد که امیدوار به خدا است، سوگند به خداوند بزرگ که دروغ مى‏گوید، چه شده است که امیدش در عملش ظاهر نمى‏گردد، امید هر کسى در عملش شناخته مى‏شود مگر امید به خدا که آن ظاهرشدنى نیست، و هر ترس مى‏تواند آشکار و محقق باشد مگر ترس از خدا که آن را به سلامت و وضوح نمى‏توان شناسائى کرد، چگونه درست است که بنده‏اى در کارهاى بزرگ به خدا امید مى‏بندد ولى در کارهاى کوچک ببندگان خدا امیدوار مى‏گردد، براى بندگان آنچنان فعالیت مى‏کند که براى خداوند نمى‏کند، چگونه است که خداوند در آنچه نسبت به بندگان انجام مى‏دهد در نظر گرفته نمى‏شود (و نسبت به عنایت و دائمى بودن فیض الهى به بندگان کوتاهى مى‏گردد)، (آیا اگر امیدوار به خدا باشى) مى‏ترسى که در امیدت به خدا دروغگو باشى (و مى‏پندارى که احتمالا امیدت دروغ از کار درآید) و یا اینکه خدا را محل امیدوارى نمى‏دانى. و نیز چون از بنده‏اى از بندگان مى‏ترسد آنچنان با او رفتار مى‏کند که براى برطرف کردن ترس الهى این چنین رفتارى را با خدا نمى‏کند، خوف و ترس از بندگان را حاضر و نقد حساب کرده به جبران آن مى‏پردازد ولى خوف و ترس از خدا را نهانى و غیر نقدى حساب مى‏کند و به جبران آن نمى‏پردازد.

جهاد النفس وسائل الشیعة / ترجمه صحت، ص: 77