دین آلت پرستی در هندوستان
ساعت ۱٠:۳٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۸ دی ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: دین آلت پرستی در هندوستان ،«لینگا» (آلت مردانه) ،آب مقدس

سرزمین هند نه تنها در زمینة آب و هوا و مردمان سرزمین عجایب است، در زمینة ادیان هم سرزمین عجیبی است. تنوع و پیچیدگی عقاید در مبدأ هندوئیسم بسیار دامنه دار است. گفته‌اند در میان ادیان دنیا، دین هندویی مانند یک انبان فروشندة دوره گردی است. که هم اشیاء نفیس و عتیقه در آن دیده می‌شود و هم ملزومات روزمرة خریداران. دین هندو عبارت است از مجموعه اعتقادات و سازمانهای بیشمار و در هم آمیخته‌ای که زمان پیدایش وداها به ظهور رسیده و تا کنون هم ادامه دارد. دین هندو دارای یک سلسله عقاید فوق العاده گوناگون اعمال مختلف و متضادی است. ادیان هند از قدیم تا کنون تحولات گوناگون به خود دیده است. مردم سرزمین هندوستان مردمانی هستند که از قدیم دارای عقاید و دینهای گوناگونی هستند که در آنجا از گاو پرستی و بت پرستی و ... گرفته تا آلت پرستی که در بین مردم هند موسوم است. تا جایی که آنها به زشت‌‌ترین و قبیح‌ترین عضو بدن انسان ارزش قائل شده و آنرا می‌پرستند. آلت پرستی در هند آئینی است که خیلی از مردم هند آنرا پرستش می‌کنند یعنی یکی از هفت معبد بسیار مقدس شیوا (لینگایی هند) است. در این معبد آلت تناسلی مردانه‌ای که از نقره ساخته شده در وسط معبد قرار دارد زیارت کنندگان مرد و زن هر دو به نیایش و استغاثه به درِ خانه این مجسمه (معبود) مشغول بوده هر کدام فرمولها و اوراد نیایشی خاصی را زمزمه می‌کنند و حاجات خود را می‌طلبد.(1)

نحوة پرستش «لینگا» (آلت مردانه) نیز بدین صورت است که بعضی‌ها آنرا با آب و یا شیر، پاک و استحمام می‌کنند، دیگران آنرا لمس کرده، بعضی‌ها روغنهای خوشبویی به آن مالیده، بعضی آنرا با گلهای تزئینی زینت می‌کنند و عده‌ای نیز نذورات خود برای آنرا به کاهن (روحانی) معبد می‌دهند. این لینگا در یک یونی، که محل خاصی است قرار داده شده است. بالای آن نیز یک مخزن طلایی قرار داده‌اند تا دایماً قطرات آب روی لینگام (آلت مردانه) چکیده و آنرا مرطوب نگه دارد. این آب را بعداً جمع کرده و به عنوان (آبی مقدس) بین زایرین معبد تقسیم می‌کنند که حالت (دارو) باروری را دارد. استفاده از مخازن و یا حوضچه‌های مصنوعی آب در بیرون از معابد که راه پله‌هایی در کنار آنها تعبیه شده که شخص نیایشگر از طریق آنها به داخل حوضچه رفته و قبل از زیارت معبد خود را تطهیر می‌کند. در بعضی از اجتماعات و محلّات شیوایی، داماد مجسمه‌ای طلایی از این لینگا و یا آلت تناسلی مردانه را که روی زنجیری از طلا نصب شده به گردن عروس می‌اندازد که او هم هرگز به هیچ دلیلی آنرا از خود جدا نمی‌سازد.(2)
تمثال لینگا یا آلت تناسلی مردانه همچنین در نمازخانه منازل مسکونی نیز یافت می‌شود و نمونه‌‌های نسبتاً بدتراشیده شدة آن نیز در کنار جاده‌های روستایی و یا راههای کوهستانی به چشم می‌خورد. در مذهب شیوا پرستی که همان آلت پرستی است تعدادی فرقه‌ها (گروههای) فرعی نیز وجود دارد. پیروان این آئین همواره یک لینگام کوچک سنگی (آلت) را که در یک جعبة نقره‌ای قرار داده شده با خود حمل می‌کنند.
در خرابه‌های شهرهای هند هزاران مجسمه و نمونة آلات تناسلی پیدا شده است که به صورت اولین تمثال و یا مجسمه برای پرستش و نیایش شیوا در آمده است. در تمام معابد شیوایی، در نقطة مرکزی معبد که مقدسترین مکانهای مقدس معبد می‌باشد مجسمه‌ای از یک آلت تناسلی قرار داده شده است.(3)
در پایان از مطالب بیان شده نتیجه می‌گیریم که دین هندو یکی از ادیان قدیمی دنیاست که هیچ بانی و شارعی ندارد و در سرزمین هندوستان بوجود آمده، برای فهم پیچیدگی جامعه و دین هندو آگاهی به این حقیقت که جامعة هندو ساختة نژادها و فرهنگ‌های بسیار است. از این رو اصطلاح کلی هندوئیسم به معنای دین‌های مردم هند است. در این دین آئینها و عقاید مختلف و گوناگونی همچون گاو پرستی و بت پرستی و چوب پرستی و آلت پرستی وجود دارد. که وقتی انسان به بررسی این آئینها می‌پردازد هیچ منشأ و مبدأ مقدسی ندارند بلکه بر اساس ساختة ذهن متفکرین هند بوجود آمده و خرافات و افسانه‌های زیاد در این دین به چشم می‌خورد که در کل نمی‌توان به این اسم دین گذاشت لذاست که دین هندو در طول تاریخ از ادیان دیگر اقتباس کرده و به مرور زمانها به صورت یک دین شکل گرفته است و آلت پرستی نمونه آنهاست که مردم هند به چنین چیزهای قبیح و زشت معتقد هستند و با پرستش آنها عمر خود را تلف می‌کنند.

                                                                       نرم افزار پاسخ

 


پاورقی:

1. ادیان در جوامع امروز، ج 1، ترجمة عبد الرحیم گواهی، 246 و 247، چاپ اول، 1374، انتشارات دفتر نشر و فرهنگ اسلامی.
2. آشنایی با تاریخ ادیان، غلامعلی آریا، ص 60، چاپ سوم، 1379، انتشارات پایا.
3. ادیان زندة جهان، رابرت. ا. هیوم، ص 54، اول، 1369، انتشارات دفتر نشر فرهنگ اسلامی.