دوستى در راه خدا
ساعت ٩:٠۱ ‎ب.ظ روز جمعه ٩ دی ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: دوستى در راه خدا

قال الصّادق علیه السّلام: حبّ الله إذا أضاء على سرّ عبد، اخلاه عن کلّ شاغل، و کلّ ذکر سوى الله تعالى ظلمة.

حضرت امام صادق علیه السّلام مى‏فرماید: دوستى خداى هر گاه تابید بر دل مؤمن، خالى مى‏کند دوستى حضرت او دل مؤمن را از جمیع شغلها و از جمیع ذکرها غیر ذکر الهى. یعنى نشانه محبّت الهى آن است که نباشد در دل او غیر محبّت الهى و یاد الهى و ذکر الهى، چرا که ذکر غیر خداى تعالى موجب ظلمت و تیرگى دل است و با محبّت الهى جمع نمى‏شود از اینجا است که گفته‏اند: محبّت الهى آتش سوزان است با هیچ چیز جمع نمى‏شود و با هیچ کار و شغل الفت نمى‏گیرد.

و المحبّ أخلص النّاس سرّا للَّه تعالى، و أصدقهم قولا، و أوفاهم عهدا، و أزکاهم عملا، و أصفاهم ذکرا، و أعبدهم نفسا.

مى‏فرماید: دوست خدا، خالص‏ترین مردمان است به خدا از روى سرّ. یعنى:

هر چه در دل او خطور کند باید از براى خدا باشد و به أغراض دیگر: خواه مباح و خواه غیر مباح، مشوب و مخلوط نباشد. و راستگوتر از دیگران باشد، و در عهد و پیمان وفا کننده‏تر از دیگران باشد، و عملش هم پاکتر از عمل دیگران باشد، و در ذکر الهى أصفى و خالص‏تر از ذکر دیگران باشد، و عبادت و زحمت و ریاضت نفس او نیز بیشتر از دیگران باشد.

یتباهى الملائکة به عند مناجاته، و یفخر برؤیته، و به یعمر الله بلاده، و بکرامته یکرم عباده، یعطیهم إذا سألوا بحقّه، و یدفع عنهم البلایا برحمته، فلو علم الخلق ما محلّه عند الله، و منزلته لدیه، ما تقرّبوا إلى الله تعالى الاّ بتراب قدمیه.

یعنى: مباهات مى‏کند به این بنده محبّ مخلص، ملایکه آسمان در وقت‏ مناجات کردن او به پروردگار خود و فخر مى‏کند. و به برکت و عزّت دوستان خود، معمور مى‏دارد خداى تعالى بلاد و شهرهاى خود را، و به حرمت ایشان، رحم مى‏کند به سایر بندگان، و به عزّت دعاى ایشان، اجابت مى‏کند دعاى سایر بندگان را و دفع مى‏کند بلاها را از ایشان. پس اگر بدانند خلایق عزّت و قرب ایشان را نزد خداى تعالى، هر آینه تقرّب نمى‏جویند به جناب او مگر به وسیله ایشان، و خاک قدم ایشان را توتیاى دیده خود مى‏کنند.

و قال امیر المؤمنین علیه السّلام: حبّ الله نار لا یمرّ على شی‏ء الاّ احترق، و نور الله لا یطلع على شی‏ء الاّ أضاء، و سماء الله ما ظهر من تحته شی‏ء الاّ أعطاه الفیض، و ریح الله ما تهبّ فی شی‏ء الاّ حرّکته، و ماء الله یحیى به کلّ شی‏ء، و ارض الله ینبت منها کلّ شی‏ء، فمن احبّه الله أعطاه کلّ شی‏ء من الملک و المال.

حضرت امیر المؤمنین علیه السّلام مى‏فرماید: دوستى خدا، آتشى است که به هر چه عبور مى‏کند او را مى‏سوزد. یعنى: محبّت الهى و عشق الهى به هر بدن که جا کرد، آن بدن را مى‏سوزد. چه، بقدر علاقه به جناب احدیّت، علاقه به بدن و ملایمات بدن کم مى‏شود و رفته رفته بدن ضعیف مى‏شود و روح قوّت مى‏گیرد، چنانکه از أطوار ارباب سلوک و ریاضت، مشاهده مى‏شود. و نور الهى نمى‏تابد بر هیچ چیز مگر آن که روشن مى‏کند او را، چنانکه به تجربه معلوم است که هر که خدا را به خاطر بیارد بعد از غفلت، از او مى‏یابد که دل او روشن شد، بعد از آن که تیره و سیاه بود.

و نیز رحمت الهى بر روى هر چه مى‏افتد، فیض به او مى‏بخشد و به سبب آن فیض از ظلمت به نورانیّت منتقل مى‏شود و نسیم الهى به هر چه وزیدن گیرد، سبب حرکت و نموّ او مى‏شود، و باران الهى به هر چه مى‏چکد، احیاى او مى‏کند، و در زمین الهى مى‏روید هر نعمتى که مناسب آن زمین باشد، پس هر که را خداى تعالى دوست مى‏دارد، مى‏دهد به او هر چه خواهد از ملک و مال هر چقدر خواهد و به‏ هر کیفیّت که خواهد. امّا دوست حقیقى حضرت بارى تعالى، نمى‏خواهد هیچ چیز جز جناب او را. و قرب او را چنانکه آوردن حضرت جبرئیل علیه السّلام کلیدهاى خزاین ارض به خدمت حضرت رسالت صلّى الله علیه و آله و جواب: «الدّنیا دار من لا دار له» (تا آخر حدیث)، از آن حضرت شنیدن، دلالت بر این دارد و به تفصیل گذشت.

قال النّبیّ صلّى الله علیه و آله: إذا احبّ الله عبدا من امّتى قذف فی قلوب أصفیائه، و أرواح ملائکته، و سکّان عرشه محبّته لیحبّوه، فذلک المحبّ حقّا، طوبى له و له شفاعة عند الله یوم القیامة.

چنانکه پیغمبر صلّى الله علیه و آله فرموده است: هر گاه دوست داشته باشد پروردگار عالم بنده‏اى از بندگان خود را از امّت من، مى‏اندازد در دل دلهاى برگزیدگان خود از اولیا و اصفیا و در أرواح ملایکه خود و ساکنان عرش خود، محبّت آن بنده را، تا ایشان او را دوست داشته باشند و نیز از براى دوستان خدا در روز قیامت، رخصت شفاعت است، هر که را خواهند شفاعت کنند و شفاعت ایشان، مستجاب است.

                        ترجمه مصباح الشریعة،شهید ثانی ،  ص:583 -  585