اندیشه در خلقت آب
ساعت ٧:٥٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۸ دی ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: اندیشه در خلقت آب

قال الله تعالى: وَ هُوَ الَّذِی أَرْسَلَ الرِّیاحَ بُشْراً بَیْنَ یَدَیْ رَحْمَتِهِ، وَ أَنْزَلْنا من السَّماءِ ماءً طَهُوراً (فرقان- 48).

یعنى: خداوند عالم آن چنان خداوندى است که، فرستاد بادها را از جهت بشارت دادن به باران رحمت. و نیز مى‏فرماید که: فرو فرستادیم ما از آسمان، یعنى: از مکان هوا یا از آسمان حقیقى، «چنانکه حدیث است»، آب پاک و پاک کننده.

و قال الله تعالى: وَ جَعَلْنا من الْماءِ کُلَّ شَیْ‏ءٍ حَیٍّ (انبیاء- 30).

یعنى: گردانیدیم ما از آب، حیات هر صاحب حیات را.

فکما احیا به کلّ شی‏ء من نعیم الدّنیا، کذلک برحمته و فضله جعله حیوة القلوب.

یعنى: چنانکه خداوند عالم، گردانیده است حیات ظاهرى نعمتهاى دنیا را به آب، همچنین گردانیده است به فضل و کرم خود، حیات باطنى دلها و عبادات را نیز به آب، که بى تطهیر بدن و لباس از نجاسات، و بى وضو و غسل و یا بدل اینها، مثل تیمّم، هیچ عبادتى واقع نمى‏شود، یا کامل نیست، چنانکه معلوم است.

و اندیشه کن در خلقت آب که حکیم على الاطلاق، به حکمت کامله خود، او را خلق کرده، و به چند صفت او را موصوف کرده، که هر کدام از آن صفات از براى ترتّب فواید آب، دخل عظیم دارد:

یکى- صفاى آب است که اگر چرکن و کثیف خلق مى‏شد، باعث تنفّر طبع مى‏بود، و صلاحیت وساطت حیات قلب که جوهر لطیف است، نمى‏داشت. چه، تناسب میان سبب و مسبّب، شرط است.

دوم- رقّت و تنکی است، که اگر غلیظ القوام مى‏بود مثل عسل، تطهیر چیزها خصوص چیزهاى لزج، به او نمى‏شد و آب هم محتاج به آب دیگر مى‏شد، نیز غلظت، مانع مى‏شد از نفوذ کردن در عمق أجسام ثخینه. با وجود احتیاج به نفوذ. و نیز بردن او به جاهاى دور نیز متعسّر، بلکه متعذّر مى‏شد.

سوم- و فور و بسیارى او است که اگر «عیاذا باللّه» با عموم احتیاج خلایق به او، کم مى‏بود و به زحمت به دست مى‏آمد، فقرا و ارباب حاجت، در تحصیل او به زحمت مى‏افتادند، و رنج مى‏کشیدند.

چهارم- پاک بودن، که اگر در اصل خلقت طهارت نمى‏داشت، تطهیر نجاسات به او نمى‏شد و بر وجودش فایده تمام مترتّب نمى‏بود. و به این فواید عظیمه اشارت نمود و گفت: و تفکّر فی صفاء الماء و رقّته، و طهورته و برکته، و لطیف امتزاجه بکلّ شی‏ء، و فی کلّ شی‏ء.

یعنى: اندیشه کن در صفا و تنکی آب، و بسیارى و وفور او، پاک بودن او، و نفوذ کردن و ممزوج شدن او به هر چیزى و در هر چیزى.

                                                              مصباح الشریعة، شهید ثانی ، ص: 90