و الرّجاء فرع الیقین( امیدواری فرع بر یقین )
ساعت ۱:۱٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۸ دی ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: و الرّجاء فرع الیقین( امیدواری فرع بر یقین )

یعنى: امیدوارى به رحمت الهى متفرّع و زاینده مى‏شود از یقین، یعنى: به قدر یقین و راه بردن آدمى به وسعت لطف و مهربانى حضرت پروردگار به بنده، بنده را امید رحمت و مغفرت حاصل مى‏شود و راه بردن مذکور، به دو طریق متصوّر است:

یکى- به تتبّع کردن أطوار سلوک الهى به بندگان خود. مثل اینکه کافرى که هفتاد سال مثلا عمر او به کفر گذشته باشد، به ایمان یک لحظه، مى‏آمرزد و به حکم: «الإسلام یجب ما قبله»، از همه تقصیرات سابقه او مى‏گذرد، چنانکه فرموده است: «قُلْ لِلَّذِینَ کَفَرُوا إِنْ یَنْتَهُوا یُغْفَرْ لَهُمْ ما قَدْ سَلَفَ» (انفال- 38) و همچنین سحره فرعون، به محض گفتن: «إنّا آمنّا»، از جمیع گناهان ایشان گذشت. و اصحاب کهف را با وجود سابقه کفر و تمادى عمر در شقاوت، به محض گفتن:

 «رَبُّنا رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» (کهف- 14)، قبول ایمان ایشان کرد و انواع کرامتها و عزّتها به ایشان نمود، حتّى سگى که از جمله أراذل خلق است، به محض رفاقت ایشان، با ایشان محشور کرد.

و طریق دیگر- به تتبّع اخبارى است که در این باب وارد شده و ان شاء الله در باب حسن ظنّ خواهد آمد.

                                                       مصباح الشریعة، شهید ثانی ، ص: 15