توبه تارک الصلاة ( کسی که نماز نمی خواند )
ساعت ۸:۱٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٤ دی ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: توبه تارک الصلاة ( کسی که نماز نمی خواند ) ،حالت ندامت و پشیمانى از معصیت

اگر کسى تا هنگام ازدواج نماز نخواند و پس از آن نماز خواندن را شروع کند، آیا مى‏تواند گذشته را با توبه جبران کند؟ توبه با یک جرقه آغاز مى‏شود، جرقه‏اى که در آغاز تنها یک نقطه نورانى و کوچک در قلب است، امّا به تدریج تمامِ آسمانِ تیره و تاریک قلب را فرا مى‏گیرد. این نقطه نورانىِ سفید، انسان را از گذشته تاریک به آینده روشن مى‏برد. نسبت به گذشته تاریک و سیاه، احساس تلخى، پشیمانى و ندامت مى‏کند و آسمانِ ابر گرفته قلب براى آینده‏اى روشن آماده بارش رحمت الهى مى‏شود. قرآن، این کتاب نوید بخشِ رحمت، به همه مؤمنان فرمانِ توبه مى‏دهد. در سوره تحریم، آیه 8 مى‏فرماید: «یأیّها الذین ءَامنوا توبوا إلى اللَّه توبةً نصوحاً عَسى‏ رَبُّکم أَن یکفّر عنکم سیّئاتکُم و یُدخِلَکُم جَنتٍ تجرى مِن تحتها الأَنهر»؛ اى کسانى‏که ایمان آورده‏اید! با اخلاصِ کامل توبه کنید، باشد که پروردگار از گناهان شما در گذرد و به باغ‏هایى واردتان کند که در آن جویبارهایى جارى است.

حقیقت توبه همان حالت ندامت و پشیمانى از معصیت و تصمیم بر ترک بازگشت به گناه در آینده است. «1» همان‏طور که مى‏دانید، پشیمانى کار دل است، امّا اگر حقیقى و خالص باشد، آثارى را در رفتار ظاهرى انسان نیز بر جاى مى‏گذارد.

روزى حضرت على علیه السلام مردى را دید که بدون توجّه به شرایط توبه فقط با زبان مى‏گفت: «استغفر اللَّه». حضرت به او فرمود: مى‏دانى استغفار چیست؟ آن‏گاه شرایط استغفار را براى او توضیح داد و فرمود:

اوّل: باید از کارهاى ناشایست گذشته‏ات پشیمان باشى؛

دوم: آن‏که تصمیم بگیرى دیگر سراغ کارهاى زشت قبلى نروى؛

سوم: اگر حقّى از بندگان خدا برعهده توست (قرضى گرفته‏اى و پس نداده‏اى یا به زور چیزى را از مردم گرفته‏اى و یا ...) ادا کنى؛

چهارم: اگر حقى از خدا بر عهده توست (مثلًا نمازهایى از تو قضا شده و نخوانده‏اى) آنها را ادا کنى و ....

آن‏گاه پس از این مراحل با زبان بگویى: «استغفراللَّه» «2»

بعد از توضیح معنا و شرایط توبه، روشن مى‏ شود که جبران گذشته در مورد نمازهاى خوانده نشده، به این است که ما علاوه بر پشیمانى دل، نمازهاى قضا شده رابه جا بیاوریم.

__________________________________________________

(1). علامه حلى، کشف‏المراد، ص 444

(2). صبحى صالح، نهج‏البلاغه، ص 549، کلمه 417

                                                              پرسمان قرآنى نماز، ص: 88 -  89